سخنى درباره ايثار ايثار ، مصدر است از ريشه " اثر " و در لغت ، به معناى " تقديم الشىء ( مقدّم داشتن چيزى ) " است . ابن فارس ، در معناى اين واژه مىگويد : أثر الهمزه والثاء والراء لَهُ ثَلاثَةُ اصولٍ : تَقديمُ الشَّىءِ ، وذِكرُ الشَّىءِ ، و رَسمُ الشَّىءِ الباقى . قالَ الخَليلُ : قَد أثِرْتُ بِأَن أفعَلَ كَذا ، وهُوَ هَمٌّ فى عَزمٍ ، وتَقولُ : افعَل يا فُلانُ هذا آثِرا ما ، وآثِرَ [ ذى ] أثير ، أى إن اختَرتَ ذلِكَ الفِعلَ فَافعَل هذا إمّا لا . قالَ ابنُ الأَعرابِىُّ : مَعناهُ افعَلهُ أوَّلَ كُلِّ شَىءٍ . « 1 » أثر ( همزه و ثاء و راء ) ، سه اصل معنايى دارد : پيش انداختن چيز ، يادكرد آن و صورت اثرِ باقىمانده . خليل گفته است : " قد أثرتُ بأن أفعَلَ كذا " ، اهتمام به انجام دادن تصميم است . و وقتى مىگويى : " يا فلان ! هذا آثرا ما ، و آثرَ [ ذى ] أثير " ، يعنى هر گاه كارى را انتخاب كردى ، انجامش بده يا رهايش كن . ابن اعرابى گفته است : معناى آن ، چنين است : " آن را پيش‌تر از همه انجام بده " .

--> ( 1 ) . معجم مقاييس اللغة : ج 1 ص 53 .